Oto kilka wariantów tekstu, w którym cytuje się czyjeś zdania albo tylko
przywołuje się czyjąś pracę:
Brud „nie jest nigdy izolowany, jest produktem pochodnym pewnego systemu [...] klasyfikacji rzeczy” (Wasilewski 1989, s. 19). Autorką takiego podejścia badawczego była, jak wiadomo, Mary Douglas, która rozwinęła je w swej pionierskiej pracy o „czystości i niebezpieczeństwie” (Douglas 1966).
Na temat tabu i nieczystości istnieje ogromna literatura, której tylko nieliczne pozycje pobieżne referuje Wasilewski (1989, s. 12-25).
Przykładem analizy symbolicznej zakazów magiczno-religijnych może być choćby praca Wasilewskiego (1989), wykorzystująca bogaty materiał.
Numery stron podaje się zawsze wówczas, gdy cytuje się fragment albo odwołuje się do jakiejś części publikacji, np. tezy autora, umieszczonej na konkretnych stronach; nie podaje się ich pisząc ogólnie o danej pracy.
Uwaga: w cytacie pomijamy końcową kropkę przytaczanego zdania, by postawić ją na końcu całego naszego zdania, a więc po nawiasie ze źródłem (patrz pierwszy przykład powyżej). O tej kropce nie wolno zapominać (częsty błąd!), bo wtedy nawias połączy się z następnym zdaniem.
Bibliografia: na końcu tekstu zamieszczana jest lista nazwisk autorów w porządku alfabetycznym; jeśli któraś publikacja nie ma autora − podajemy wywoławczo skrócony tytuł. Musi ona zawierać wszystkie pozycje przywołane w naszym tekście, a nie wszystko, co przeczytaliśmy do pracy. Są tu: nazwisko autora, inicjał imienia, kropka, (ew. po przecinku nazwiska współautorów), rok wydania, a następnie:
a) w przypadku książki: tytuł, przecinek, miejsce wydania, kropka;
b) w przypadku artykułu w czasopiśmie: tytuł artykułu, przecinek, w cudzysłowie nazwa czasopisma, z którego pochodzi artykuł (uwaga: jest to jedyna sytuacja, kiedy w bibliografii może pojawić się cudzysłów), po cudzysłowie zamykającym nazwę
Brud „nie jest nigdy izolowany, jest produktem pochodnym pewnego systemu [...] klasyfikacji rzeczy” (Wasilewski 1989, s. 19). Autorką takiego podejścia badawczego była, jak wiadomo, Mary Douglas, która rozwinęła je w swej pionierskiej pracy o „czystości i niebezpieczeństwie” (Douglas 1966).
Na temat tabu i nieczystości istnieje ogromna literatura, której tylko nieliczne pozycje pobieżne referuje Wasilewski (1989, s. 12-25).
Przykładem analizy symbolicznej zakazów magiczno-religijnych może być choćby praca Wasilewskiego (1989), wykorzystująca bogaty materiał.
Numery stron podaje się zawsze wówczas, gdy cytuje się fragment albo odwołuje się do jakiejś części publikacji, np. tezy autora, umieszczonej na konkretnych stronach; nie podaje się ich pisząc ogólnie o danej pracy.
Uwaga: w cytacie pomijamy końcową kropkę przytaczanego zdania, by postawić ją na końcu całego naszego zdania, a więc po nawiasie ze źródłem (patrz pierwszy przykład powyżej). O tej kropce nie wolno zapominać (częsty błąd!), bo wtedy nawias połączy się z następnym zdaniem.
Bibliografia: na końcu tekstu zamieszczana jest lista nazwisk autorów w porządku alfabetycznym; jeśli któraś publikacja nie ma autora − podajemy wywoławczo skrócony tytuł. Musi ona zawierać wszystkie pozycje przywołane w naszym tekście, a nie wszystko, co przeczytaliśmy do pracy. Są tu: nazwisko autora, inicjał imienia, kropka, (ew. po przecinku nazwiska współautorów), rok wydania, a następnie:
a) w przypadku książki: tytuł, przecinek, miejsce wydania, kropka;
b) w przypadku artykułu w czasopiśmie: tytuł artykułu, przecinek, w cudzysłowie nazwa czasopisma, z którego pochodzi artykuł (uwaga: jest to jedyna sytuacja, kiedy w bibliografii może pojawić się cudzysłów), po cudzysłowie zamykającym nazwę
pisma przecinek, litera skrótu i numery tomu, zeszytu oraz strony (od pierwszej
do ostatniej!), na których znajduje się cały artykuł, z którego pochodzi cytowany
(omawiamy) fragment, kropka;
c) w przypadku artykułu w książkowej pracy zbiorowej: tytuł artykułu, przecinek, w nawiasie kwadratowym przyimek w z dwukropkiem czyli [w:], a dalej tytuł pracy zbiorowej, przecinek, ew. nazwisko redaktora, miejsce wydania, kropka.
Uwaga: we własnym tekście po cytacie podajemy numer tylko tej strony (stron), z której pochodzi cytowany lub omawiany fragment; natomiast w bibliografii dajemy numery stron, które zajmuje cały artykuł (gdy powołujemy się właśnie na artykuł; jeśli jest to książka, to w bibliografii nie podajemy oczywiście stron). Gdy przywołujemy dwie prace tego samego autora z jednego roku – trzeba je opatrzyć literami a, b (w tekście: Bystroń 1916a, s. 14; Bystroń 1916b, s. 61-62 i to samo oznaczenie w bibliografii).
W bibliografii, w sytuacjach mniej typowych dopuszczalny jest zapis: praca zbiorowa, praca notowana nie pod nazwiskiem autora, lecz pod tytułem, skrót zbyt długiego tytułu itp. Gdy powtarzają się wieloosobowe zespoły autorskie (w pracach zbiorowych), można zastąpić dalsze nazwiska łacińskim et al. (i inni) po nazwisku pierwszego autora. Ingerencje własne w cytat (skróty, wyjaśnienia) zaznaczamy w nawiasie kwadratowym.
Proszę zwrócić uwagę na układ graficzny i interpunkcję w podanych przykładach i nie stosować innej. Jeśli cytowana praca wydrukowana była w innym alfabecie, np. w cyrylicy, to trzeba zadbać o poprawną transkrypcję. Wbrew zwyczajowi angielskiemu, słowa tytułu pozycji anglojęzycznych wolno nam pisać małymi literami.
Uwaga: nie wolno powoływać się bezpośrednio na taką pracę, której nie miało się samemu w ręku (ani umieszczać jej w bibliografii). Jeśli jakiś cytat jest powtarzany za innym autorem, to należy obowiązkowo to zaznaczyć, pisząc np. tak:
„Si enim homo in paradiso permansisset, flegmata in corpore suo non haberet [...] Gdyby człowiek pozostał w raju, nie miałby w swoim ciele soków flegmistych” (Hildegarda von Bingen, Causae et curie, cytuję za: Wasilewski 1989, s. 62).
W powyższym wypadku traktatu św. Hildegardy nie należy podawać w bibliografii, natomiast pozycję Wasilewski 1989 – obowiązkowo tak.
c) w przypadku artykułu w książkowej pracy zbiorowej: tytuł artykułu, przecinek, w nawiasie kwadratowym przyimek w z dwukropkiem czyli [w:], a dalej tytuł pracy zbiorowej, przecinek, ew. nazwisko redaktora, miejsce wydania, kropka.
Uwaga: we własnym tekście po cytacie podajemy numer tylko tej strony (stron), z której pochodzi cytowany lub omawiany fragment; natomiast w bibliografii dajemy numery stron, które zajmuje cały artykuł (gdy powołujemy się właśnie na artykuł; jeśli jest to książka, to w bibliografii nie podajemy oczywiście stron). Gdy przywołujemy dwie prace tego samego autora z jednego roku – trzeba je opatrzyć literami a, b (w tekście: Bystroń 1916a, s. 14; Bystroń 1916b, s. 61-62 i to samo oznaczenie w bibliografii).
W bibliografii, w sytuacjach mniej typowych dopuszczalny jest zapis: praca zbiorowa, praca notowana nie pod nazwiskiem autora, lecz pod tytułem, skrót zbyt długiego tytułu itp. Gdy powtarzają się wieloosobowe zespoły autorskie (w pracach zbiorowych), można zastąpić dalsze nazwiska łacińskim et al. (i inni) po nazwisku pierwszego autora. Ingerencje własne w cytat (skróty, wyjaśnienia) zaznaczamy w nawiasie kwadratowym.
Proszę zwrócić uwagę na układ graficzny i interpunkcję w podanych przykładach i nie stosować innej. Jeśli cytowana praca wydrukowana była w innym alfabecie, np. w cyrylicy, to trzeba zadbać o poprawną transkrypcję. Wbrew zwyczajowi angielskiemu, słowa tytułu pozycji anglojęzycznych wolno nam pisać małymi literami.
Uwaga: nie wolno powoływać się bezpośrednio na taką pracę, której nie miało się samemu w ręku (ani umieszczać jej w bibliografii). Jeśli jakiś cytat jest powtarzany za innym autorem, to należy obowiązkowo to zaznaczyć, pisząc np. tak:
„Si enim homo in paradiso permansisset, flegmata in corpore suo non haberet [...] Gdyby człowiek pozostał w raju, nie miałby w swoim ciele soków flegmistych” (Hildegarda von Bingen, Causae et curie, cytuję za: Wasilewski 1989, s. 62).
W powyższym wypadku traktatu św. Hildegardy nie należy podawać w bibliografii, natomiast pozycję Wasilewski 1989 – obowiązkowo tak.
Konieczne jest właściwe stosowanie nawiasów, cudzysłowów (powinny
one „przylegać” do obejmowanych nimi wyrazów), odróżnianie myślników,
oddzielających wtrącone lub przeciwstawione części zdania (długie, ze spacjami
po obu stronach: – ) od łączników (krótkie, bez spacji, łączą wyrazy złożone:
„magiczno-religijny”), uważając na program Windows, który w niektórych wersjach
to utrudnia.
Każdą myśli należy zaczynać od nowego wiersza, z wcięciem. „A capite, jaśnie panie!” (słynne cytaty literackie przypisu bibliograficznego nie wymagają).
Zasady tworzenia spisu ilustracji:
Każdą myśli należy zaczynać od nowego wiersza, z wcięciem. „A capite, jaśnie panie!” (słynne cytaty literackie przypisu bibliograficznego nie wymagają).
Zasady tworzenia spisu ilustracji:
Wystarczy odpowiednio oznaczać każdy element, a na koniec program sam wygeneruje ich spis. Dowiedzmy się, jak to zrobić.
1. W oknie Worda 2007 wstawiamy obrazek, na przykład zdjęcie. W tym celu klikamy na zakładkę Wstawianie, a potem na Obraz i wybieramy zdjęcie dwukrotnym kliknięciem na jego ikonę.
2. Teraz ustawiamy kursor w wersie poniżej zdjęcia i klikamy na zakładkę Odwołania, a potem na przycisk Wstaw podpis.
3. Klikamy na Nowa etykieta i wpisujemy typ ilustracji, na przykład Zdjęcie. Klikamy naOK.
Teraz z listy w polu Etykieta wybieramy typ ilustracji - Zdjęcie.
Teraz z listy w polu Etykieta wybieramy typ ilustracji - Zdjęcie.
4. Następnie wpisujemy treść podpisu i klikamy na OK. Podpis zostaje wstawiony.
5. Analogicznie tworzymy podpisy do innych ilustracji w naszym dokumencie. Na koniec ustawiamy kursor w miejscu, w którym chcemy wstawić spis ilustracji. Klikamy na zakładkęOdwołania i na przycisk Wstaw opis ilustracji. W nowym oknie z listy w polu Fomatywybieramy schemat spisu (podgląd wybranego widzimy w polu Podgląd wydruku).
Wskazujemy, czy program ma dołączać etykietę (czyli oznaczenie typu zdjęcie, obrazek, wykres, tabela) oraz kolejny numer (opcja Dołącz etykietę i numer) Klikamy na OK.
6. Jeśli w przyszłości zmodyfikujemy nasz dokument i zmienią się na przykład numery stron, na których umieszczone są obrazki, lub też wstawimy dodatkowe ilustracje, to musimy zaktualizować listę. Aby to zrobić, klikamy prawym przyciskiem myszy na spis ilustracji i wybieramy opcję Aktualizuj pole, a następnie zaznaczamy Aktualizacja całego spisu i klikamy na przycisk - dane zostaną automatycznie zaktualizowane.
